دانلود پایان نامه

کند.
بنابراین بهبود استانداردهای گزارشگری به دلایل زیر امری ضروری به نظر می رسد.
توافق و هماهنگی بین شرکتها و اعتبار دهندگان: امروزه بسیاری از توافقنامه های مربوط به گرفتن وام و اعتبار مشخص می کند که شرکت وام گیرنده باید صورتهای مالی خود را که طبق اصول پذیرفته شده حسابداری تهیه کرده است را به وام دهنده ارائه نماید. شرکتها می دانند که برای تهیه صورتهای مالی باید چه کاری انجام دهند و وام دهنده نیز مطمئن است صورتهای مالی که طبق استاندارد های گزارشگری تهیه شده نیاز های اطلاعاتی او را فراهم می کند. بنابراین بدون این استانداردها از سودمندی صورتهای مالی، برای مؤسسات وام دهنده کاسته می شود.
جلوگیری از تقلب: شرکتها ممکن است بخواهند عملکرد گذشته و چشم انداز آینده خود را به طور غیر واقعی و فریبنده ارائه نمایند. اما استانداردهای گزارشگری یک گزارش بی طرفانه و منصفانه را که موجب اطمینان و اعتماد در بازار سرمایه و هم به نفع استفاده کنندگان و هم شرکتها است را تضمین می کند.
قابلیت مقایسه: بدون وجود استانداردها مبنایی محدود برای مقایسه وجود خواهد داشت. بنابراین استانداردهایی باید وجود داشته باشند تا استفاده کنندگان بتوانند به هنگام تخصیص سرمایه، شرکتها را با یکدیگر مقایسه کنند.
امکان دستیابی سریع به اطلاعات: وجود یک روش ثابت برای سازماندهی ارائه اطلاعات، استفاده کنندگان را در دستیابی مؤثر به اطلاعات و تصمیم گیری سریع یاری می رساند.
توجه به استفاده کنندگان: در تمام دنیا توجه شرکتها به سمت نیازهای مشتریان تغییر جهت یافته است. همانطوری که شرکتهای موفق ترکیب تولیدات و خدمات خود را با نیازهای مشتریان خود هماهنگ می سازند، تهیه کنندگان گزارشهای مالی نیز باید به همین نحود عمل نمایند. بنابراین بد نیست که اطلاعات مالی از نظر ارزشی که برای استفاده کنندگان دارد طبقه بندی شوند.
توازن بین هزینه و فایده: همانطوری که هزینه و فایده در شکل عملیات تولید کالاها مهم است، این معیار در تهیه گزارشهای مالی نیز عامل مهم و تأثیر گذاری است.

از آنجایی که ارزیابی هزینه و فایده تهیه اطلاعات مالی در سیستم گزارشگری مالی مشکل و پیچیده است استانداردهای گزارشگری روش هوشیارانه ای را برگزیده است و از اینرو ایده هایی را که توسط استفاده کنندگان حمایت و منجر به تهیه اطلاعات واقعا سودمند می شود را پیشنهاد کرده و در عین حال محدودیتهایی را در افشا برای کاستن از هزینه های غیر ضروری پیشنهاد کرده است.

۵-۲ اطلاعات مالی برای چه اشخاصی ارائه می‌گردد؟
در پاسخ به این سؤال که “اطلاعات مالی برای چه افرادی افشاء شود؟” می‌توان گفت که گزارش‌های مالی اساساً برای صاحبان سهام۱۰ سایر سرمایه‌گذاران۱۱ و اعتباردهندگان۱۲ تهیه و ارائه می‌شود. نظر هیئت استانداری حسابداری مالی در این زمینه چنین است:
“گزارش مالی باید اطلاعاتی را فراهم کند که برای سرمایه‌گذاران، اعتباردهندگان فعلی و بالقوه و سایر استفاده‌کنندگان در تصمیم‌گیری‌های معقول سرمایه‌گذاری، اعطای اعتبار و سایر تصمیمات مشابه مفید واقع شود.” (هیات استاند اردهای حسابداری مالی ? ۱۹۷۸ ? ص ۳۰)۱۳.
اما کارکنان، مشتریان، ارگان‌های دولتی و سایرین نیز به نحوی استفاده‌کننده گزارش‌های مالی می‌باشند. تصمیمات سرمایه‌گذاران اساساً در ارتباط با خرید، فروش و یا نگهداری سهام اتخاذ می‌شود و تصمیم‌گیری‌های اعتبار دهندگان اساساً به افزایش مدت و میزان اعتبار اعطایی به واحدهای تجاری مربوط می‌گردد. البته صاحبان سهام در مورد ادامه کار، تشویق یا عزل مدیریت و همچنین تصویب یا رد پیشنهادهای ارائه شده در زمینه ایجاد تغییرات عمده در خط ‌مشی واحد تجاری نیز تصمیماتی اتخاذ می‌نمایند. هدف‌های افشای اطلاعات برای کارکنان، مشتریان و سایرین به‌طور مشخص تدوین نشده است. اما فرض بر این است که اطلاعات مفید برای سرمایه‌گذاران و اعتباردهندگان، برای سایرین نیز مفید است (هندریکسن ? ۱۹۹۳ ? صص ۸۵۲-۸۵۱)۱۴ .
استفاده‌کنندگان صورت‌های مالی و نیازهای اطلاعات آنها براساس استانداردهای حسابداری ایران (کمیته فنی سازمان حسابرسی، ۱۳۸۴، صص ۴۴۷-۴۴۶)۱۵ به شرح زیر است:

مطلب مشابه :  پایان نامه ارشد رایگان دربارهناخودآگاه، ابعاد دین، تعریف دین، تجانس

۱-۵-۲ سرمایه‌گذاران۱۶
سرمایه‌گذاران به عنوان تأمین کنندگان سرمایه علاقه‌مند به اطلاعاتی در مورد ریسک ذاتی و بازده سرمایه‌گذاری‌های خود می‌باشند. آنها به اطلاعاتی نیاز دارند که براساس آن بتواند در مورد خرید، نگهداری یا فروش سهام تصمیم‌گیری کنند و عملکرد مدیریت واحد تجاری را جهت پرداخت سود سهام مورد ارزیابی قرار دهند.

۲-۵-۲- اعطا کنندگان تسهیلات مالی۱۷
اعطا کنندگان تسهیلات مالی علاقمند به اطلاعاتی هستند که براساس آن بتوانند واحد تجاری را در بازپرداخت به‌موقع اصل و بهره تسهیلات دریافتی ارزیابی کنند.

۳-۵-۲- تأمین کنندگان کالا و خدمات و سایر بستانکاران
تأمین کنندگان کالا و خدمات و سایر بستانکاران به اطلاعاتی علاقمند هستند که آنها را اتخاذ تصمیم در زمینه فروش کالا و خدمات به واحد تجاری و ارزیابی توان واحد تجاری جهت بازپرداخت بدهی‌های خود در سررسید، یاری رساند . بستانکاران تجاری برعکس اعطا کنندگان تسهیلات مالی به
وضعیت واحد تجاری در کوتاه مدت علاقمند هستند مگر آنکه واحد تجاری از مشتریان عمده آنان بود
و ادامه فعالیت آنان به تداوم معاملات با واحد تجاری متکی باشد.

۴-۵-۲-مشتریان
علاقه مشتریان به کسب اطلاعات در مورد تداوم فعالیت واحد تجاری است، بالاخص زمانی که رابطه آنان با واحد تجاری بلند مدت بوده یا اینکه در حد قابل ملاحظه‌ای به محصولات و خدمات واحد تجاری وابسته باشند.

۵-۵-۲- کارکنان۱۸
کارکنان و نمایندگان آنها به اطلاعاتی در مورد ثبات و سودآوری کارفرمایان خود علاقه‌مندند.
آنها همچنین علاقه‌مند به اطلاعاتی هستند که آنها را در ارزیابی توان واحد تجاری مبنی بر تأمین حقوق و مزایا، ایجاد فرصت‌های شغلی و پرداخت مزایای پایان خدمت یاری دهد.

۶-۵-۲- دولت۱۹
دولت و مؤسسات تابع آن در رابطه با تخصیص منابع علاقمند به فعالیت‌های واحد تجاری هستند. آنها همچنین برای تنظیم فعالیت‌های واحدهای تجاری، تعیین سیاست‌های مالیاتی و تشخیص مالیات و نیز تهیه آمار ملی به اطلاعات واحد تجاری نیاز دارند.
۷-۵-۲- جامعه۲۰
آحاد جامعه به طریق مختلف تحت تأثیر تجاری قرار می‌گیرند. به‌طور مثال، واحدهای تجاری ممکن است از طریق ایجاد اشتغال و استفاده از محصولات فروشندگان نقش قابل ملاحظه‌ای ایفا کنند. از طریق ارائه اطلاعات در مورد روندها و تحولات اخیر در رشد واحد تجاری و طیف فعالیت‌های آن، صورت‌های مالی می‌تواند برای جامعه مفید باشد.

۸-۵-۲ سایر استفاده‌ کنندگان۲۱
اشخاص دیگری که عمدتاً به ارائه انواع خدمات به استفاده کنندگان فوق‌الذکر بالاخص سرمایه گذاران اشتغال دارند، جهت رفع برخی نیازهای اطلاعاتی خود به صورت‌های مالی تکیه می‌کنند. اشخاص مزبور از جمله شامل بورس اوراق بهادار، کارگزاران بورس، تحلیل‌گران مالی و پژوهشگران می‌باشند.

۶-۲ چه میزان از اطلاعات لازم است در استانداردها برای دستیابی به ویژگیهای کیفی مطلوب افشاء شود؟
در پاسخ به این پرسش که “چه میزان از اطلاعات لازم است افشاء شود؟” تنها به خبرگی استفاده کننده از گزارش‌های مالی بستگی دارد. نظر هیئت استانداری حسابداری مالی در این زمینه چنین است:

مطلب مشابه :  منابع پایان نامه ارشد با موضوعسلسله مراتب، نقطه مرکز، سلسله مراتبی، طبیعت انسان

“افشای اطلاعات برای کسانی‌که قدرت فهم فعالیت‌های تجاری و اقتصادی را دارند و مایلند که این اطلاعات را با جدیت تمام مطالعه نمایند، قابل درک باشد.” (هیات استانداردهای حسابداری مالی ? ۱۹۷۸ ? ص ۳۰ )۲۲ .
سطح افشای مالی، همچنین به ویژگیها و معیارهای مورد انتظار از افشاء نیز بستگی دارد. در ادبیات حسابداری با توجه به برداشت هر یک ار نویسندگان افشاء، برحسب مورد به اصطلاحات افشای کافی۲۳ افشای مناسب۲۴ و افشاء کامل۲۵ اشاره شده است. اما متداول‌ترین نظریه از مفاهیم مزبور، “افشای کافی” است که حاکی از “حداقل افشای مورد نیاز” است و با عبارت منفی “صورت‌های مالی نباید گمراه کننده باشد” هماهنگی دارد (عالی‌ور، ۱۳۶۵، ص۳)۲۶ .
افشای مناسب و کامل، مفاهیمی مثبت‌تر دارند. افشای مناسب بر این مبنای اخلاقی دلالت دارد که باید با کلیه استفاده کنندگان بالقوه در ارتباط با افشای اطلاعات مالی، یکسان برخورد شود.
افشای کامل حاکی از ارائه کلیه اطلاعات مربوط، به‌گونه‌ای است که صورت‌های مالی تصویر کاملی از فعالیت‌ها و رویدادهای مالی واحد تجاری نشان دهد. برخی معتقد به افشای کامل اطلاعات مالی می‌باشند حتی اگر احتمال داده شود که به ارائه صورت‌های مالی پیچیده منجر شود. از طرف دیگر، برخی نیز افشای کامل را به دلیل این که ممکن است به مفهوم ارائه اطلاعات اضافی و غیر ضروری تعبیر شود، نامناسب می‌دانند. البته این و اقعیت را نباید نادیده گرفت که ارائه اطلاعات بسیار زیاد از این جهت می‌تواند زیان‌آور باشد که اطلاعات اصلی و با اهمیت تحت‌الشعاع واقع شده و حتی پنهان شود و در نتیجه تعبیر صورت‌های مالی با مشکل مواجه گردد. به بیان دیگر، اگرچه لازم است صورت‌های مالی به نحو کامل ارائه شود اما نباید حاوی اطلاعات بیش از حد و دارای ماهیتی بی‌اهمیت باشد، زیرا ممکن است توجه استفاده‌ کنندگان صورت‌های مالی به اطلاعات جزئی و کم اهمیت معطوف و در نتیجه، رویدادها و عملیات با اهمیت نادیده گرفته شود(هندریکسن ? ۱۹۹۳ ? صص ۸۵۷-۸۵۶)۲ .
به هر حال، اطلاعاتی که برای سرمایه‌گذاران و سایرین با اهمیت است، باید به نحو مناسب، کافی و کامل افشاء گردد تا در تصمیم‌گیری آنان مفید واقع شود. به‌طور کلی می‌توان گفت اگر حذف اطلاعات معینی باعث گردد که صورت‌های مالی گمراه کننده شود، افشای آن اطلاعات ضروری است.
در حالی که افشای اطلاعات برای تصمیم‌گیری صحیح و آگاهانه سرمایه‌گذاران و سایر گروه‌ها نقش اساسی دارد، اما تحقیقات انجام شده در کشورهای مختلف نشان دهنده این واقعیت است که واحدهای انتفاعی بدون فشار دولت و الزامات حرفه‌ای اصولاً تمایلی به افشای اطلاعات مالی به‌طور کامل را ندارند.
در سال‌های اخیر نهادهای حرفه‌ای و بورس اوراق بهادار در بسیاری از کشورها فشار زیادی به واحد
تجاری به‌ویژه شرکت‌های سهامی در جهت بهبود کیفیت و افزایش کمیت اطلاعاتی که باید افشاء شود وارد کرده‌اند (عالی‌ور، ۱۳۶۵، ص ۴)۲۷ .
در مورد افزایش میزان اطلاعاتی که باید افشاء گردد، انتقاداتی مطرح شده است که به شرح زیر مورد بحث قرار می‌گیرد:
۱- افشای اطلاعات می‌تواند رقبا را نسبت به وضعیت نامساعد واحد تجاری آگاه نماید. در پاسخ به ایراد فوق می‌توان گفت که رقبا معمولاً اطلاعات مورد نیاز خود را می‌توانند از منابع مختلف کسب

 
دسته‌ها: No category

دیدگاهتان را بنویسید