دانلود پایان نامه

اینجا فقط تکه های از پایان نامه به صورت رندم (تصادفی) درج می شود که هنگام انتقال از فایل ورد ممکن است باعث به هم ریختگی شود و یا عکس ها ، نمودار ها و جداول درج نشوندبرای دانلود متن کامل پایان نامه ، مقاله ، تحقیق ، پروژه ، پروپوزال ،سمینار مقطع کارشناسی ، ارشد و دکتری در موضوعات مختلف با فرمت ورد می توانید به سایت  40y.ir  مراجعه نمایید.

رشته حقوق همه گرایش ها : عمومی ، جزا و جرم شناسی ، بین الملل،خصوصی…

در این سایت مجموعه بسیار بزرگی از مقالات و پایان نامه ها با منابع و ماخذ کامل درج شده که قسمتی از آنها به صورت رایگان و بقیه برای فروش و دانلود درج شده اند

غیرمجاز محدود کند.

3- 2- 2- تعارض حقوق کودکان با حقوق مالکیت هنری (فیلم و نمایش) درحقوق ایران
مقررات ناظر بر جنبه مالکیت ادبی در حوزه فیلم، یعنی قواعد حاکم بر ارزیابی فیلمنامه و صدور پروانه فیلم‌سازی در جای خود بیان شد. اما همانطور که می‌دانیم، هر فیلم یا نمایش، علاوه بر فیلمنامه یا نمایشنامه که جنبه ادبی آن به شمار می‌رود، برای تولید و نمایش نهایی برای مخاطبان نیازمند ذوق و خلاقیت افراد دیگری است که حقوق آنان در چهارچوب حقوق مالکیت ادبی قابل تعریف و حمایت نیست. چرا که کار آنان نوعی تألیف واجد وصف ادبی به شمار نمی‌رود. اما از سویی حتماً می‌توان این کارها را مصداق خلاقیت و اثر هنری دانست. یک فیلم یا نمایش، پس از صدور مجوز ساخت، با کارگردانی افراد خبره و بازیگری بازیگران حرفه‌ای و ساخت جلوه‌های ویژه توسط کارشناسان و بدل‌کاران زبده و خلاقیت در اجرای فیلمنامه به سرانجام و هدف اصلی خود می‌رسد.
در رابطه با تعارض حقوق مالکیت هنری و حقوق کودکان در قوانین و مقررات ایران، به برخی مقررات و سیاست‌های عمومی اشاره می‌کنیم. بدیهی است در این مقررات، احکام کلی مربوط به آثار هنری بیان و در پاره‌ای از موارد، نسبت به رعایت حقوق کودکان در این آثار موضع‌گیری شده است. از سوی دیگر، این مقررات برای آن دسته از آثار هنری که برای استفاده کودکان تولید می‌شوند، وضع نشده است و ناظر به عموم آثار است. حتی در پاره‌ای از موارد، آثاری که به‌منظور استفاده توسط کودکان ساخته می‌شوند، از شمول این مقررات عام مستثنی شده‌اند که در ادامه به مصادیق آن اشاره خواهد شد. همان‌طور که قبلاً گفته شد از آنجا که تهیه و استفاده از وسایل سمعی و بصری و تولید، خرید، توزیع، نمایش و فروش فیلمهای سینمایی مخصوص کودکان و ‌نوجوانان طبق بند (پ) ماده (8) اساسنامه کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان بر عهده این نهاد گذاشته شده است و تبصره (2) اصلاحی ماده (3) سیاست‌های هنرهای نمایشی (مصوب 11/4/1381 شورای عالی انقلاب فرهنگی) بر آن تأکید دارد، از بحث پیرامون آنها خودداری می‌کنیم.
در ابتدا باید به این نکته اشاره کرد که رعایت مصالح کودکان و نوجوانان و رعایت مصالح آنان در برخی از مصوبات مربوط به رسانه مورد توجه قرار گرفته است. این موضوع به صراحت در ماده (7) قانون خط‌مشی کلی و اصول برنامه‌های سازمان صدا و سیمای جمهوری اسلامی ایران مصوب 17/4/1361 مورد اشاره قرار گرفته است: «صدا و سیمای جمهوری اسلامی متعلق به تمامی ملت است و باید منعکس‌کننده زندگی و احوال تمامی اقوام و اقشار مختلف کشور باشد. ‌بدیهی است که در این میان تکیه اصلی باید بر اکثریتهای اعتقادی (‌ مسلمانان)، اقتصادی (‌مستضعفان) و سنی (‌کودکان و نوجوانان) باشد.» مطابق این ماده، صدا و سیما موظف شده است در تهیه و تولید و پخش برنامه‌های خود، مصالح اکثریت اقشار مختلف را مدنظر قرار دهد و از آنجا که بیشتر جمعیت کشور را قشر کم سن و سال تشکیل می‌دهند، در این زمینه رعایت حقوق آنان بر دیگران مقدم است. به‌علاوه، در مصوبه موسوم به «راهبردها و راهکارهای ارتقاء فعالیت‌های سازمان صدا و سیمای جمهوری اسلامی ایران» مصوب جلسه پانصد و شصت و نهم مورخ 12/07/1384 شورای عالی انقلاب فرهنگی نیز به این مسأله به‌صورت ویژه تأکید شده است؛ مطابق بند (16) این مصوبه: «بر بهره‌گیری سازمان صدا و سیما از الگوی اخلاقی و تربیتی مبتنی بر آداب دینی در برنامه‌های کودکان و نوجوانان و ایجاد پشتوانه علمی در این برنامه‌ها مبتنی بر نتایج تحقیقات مراکز علمی و استفاده از صاحب‌نظران تعلیم و تربیت تأکید می‌شود. همچنین توجه به فرایند اجتماعی کردن کودکان و نوجوانان، آموزش مسئولیت‌پذیری، رعایت حقوق شهروندی، کمک به رشد فکری و ذهنی و بارور شدن خلاقیت کودکان و نوجوانان باید تقویت شود.» هم‌چنین بند (17) مصوبه هم به لزوم ارتقاء امنیت و سلامت روانی خانواده‌ها از طریق فعالیت‌های سازمان صدا و سیما اشاره می‌کند که بدیهی است بیشترین سود را از این آرامش و سلامت روانی فرزندان و کودکان یک خانواده می‌برند.
اولین مقرره‌ای که به‌منظور نظارت بر نمایش آثار هنری وضع شده است، مصوبه هیأت‌وزیران با عنوان «آیین‌نامه نظارت بر نمایش فیلم و اسلاید و ویدیو و صدور پروانه نمایش آنها» می‌باشد. این مصوبه در تاریخ 4/12/1361 هیأت وزیران، بنا به پیشنهاد شماره 3422/62 مورخ 8/8/1361 به تصویب رسیده است. ماده (2) مصوبه بیان می‌کند: «کلیه فیلم‌ها و نوارهای ویدیو که در سینماها یا سالن‌های عمومی به نمایش گذاشته می‌شود و یا به هر نحو در معرفی استفاده عموم قرار می‌گیرد باید دارای پروانه نمایش فیلم از اداره کل نظارت و نمایش وزارت ارشاد اسلامی ‌باشد و در صورت تخلف به درخواست وزارت ارشاد یا ادارات تابعه در‌شهرستان‌ها از طریق نیروهای انتظامی جمهوری اسلامی از نمایش آن جلوگیری به عمل خواهد آمد.» بنابراین، کلیه صاحبان و دارندگان حقوق مرتبط با فیلم‌هایی که مخاطب آنها به هر طریقی عموم جامعه است، ملزم هستند برای نمایش، پروانه دریافت نمایند. اما ماده (3) مصوبه به بیان مصادیق ممنوعیت عرضه فیلم‌ها برای نمایش عمومی می‌پردازد و به بیان دیگر مواردی را که در صورت مشاهده آنها، از صدور پروانه نمایش خودداری به عمل خواهد آمد تبیین می‌کند. این ماده که در (14) بند تنظیم شده است، هیچ اشاره‌ای به ضرورت رعایت حقوق کودکان در این زمینه نمی‌کند، اما می‌توان برخی موارد مذکور در آن را با توجه به وضعیت خاص کودکان، با شرایط آنان بیشتر قابل تطبیق دانست؛ از آن جمله است:
– لزوم عدم اشاعه اعمال رذیله و فساد و فحشا (بند 7)
– لزوم عدم تشویق و ترغیب و یا آموزش اعتیادهای مضر و خطرناک (بند 8)
– لزوم عدم نمایش صحنه‌هایی از جزئیات قتل و جنایت و شکنجه و آزار به نحوی که موجب ناراحتی بیننده یا بدآموزی گردد. (بند 11)
– لزوم عدم نمایش تصاویر و اصوات ناهنجار اعم از آن که ناشی از نقص فنی یا غیر آن باشد به نحوی که سلامت تماشاگر را به خطر اندازد. (بند 13)
چنان‌که مشاهده می‌شود، در این بندها اشاره‌ای به لزوم رعایت حقوق کودک نشده است، اما بدیهی است که موارد مذکور در فوق مانند نمایش خشونت، ابتذال و اعتیاد، بیشتر قشر کم سن و سال را مورد هدف قرار می‌دهد.
این مصوبه سه بار در تاریخ‌های 3/6/1364، 20/3/1377 و 19/5/1382 مورد اصلاح واقع شده است، اما قسمت‌های اصلاح‌شده مربوط به سازوکار اداری صدور پروانه نمایش و نه معیارهای رد یا قبول درخواست می‌باشد.
در مورد فیلم‌های خارجی که به قلمرو ایران وارد می‌شوند و به دنبال دریافت مجوز پخش در داخل هستند، مقررات کلی به نام سیاست‌های توزیع و نمایش فیلم‌های سینمایی و مواد سمعی و بصری خارجی (مصوب جلسه پانصدوهفتادم مورخ 27/7/1384 شورای عالی انقلاب فرهنگی) حاکم است. در مقدمه این مصوبه آمده است: «سیاست‌های حاضر به منظور تعیین محدوده نمایش آثار سینمایی خارجی در کشور (به‌ویژه آثار آمریکایی) تدوین شده است تا از طریق اجرای آن، ضمن نمایش آثار متناسب خارجی، از نمایش آثاری که به لحاظ محتوا یا صورت بر فرهنگ جامعه تأثیر مخرب دارند پرهیز شود.»
باید اذعان نمود که در این مصوبه هم اشاره مستقیمی به لزوم رعایت حقوق کودکان در فرایند بررسی و صدور مجوز نمایش از سوی مراجع ذیربط نشده است؛ لکن این باور هم دور از ذهن نیست که به مانند «آیین‌نامه نظارت بر نمایش فیلم و اسلاید و ویدیو و صدور پروانه نمایش آنها»، برخی از بندهای مصوبه را با شرایط کودکان قابل تطبیق بدانیم و حتی فراتر از آن، قائل بر آن شویم که گنجاندن چنین شروطی در مصوبه، اساساً بیشتر برای حمایت از حقوق کودکان بوده است. در بند (3) بخش «سیاست‌ها و اولویت‌ها»، تلاش برای انتخاب آثاری که حداقل تعارض یا مخالفت را با فرهنگ ایرانی ـ اسلامی و ارزشهای اخلاقی مورد قبول جامعه داشته باشند، یکی از این موارد معرفی شده است. به همین واسطه، بند (4) مصوبه، مصادیق فیلم‌هایی را که توزیع و نمایش آنها ممنوع است بیان می‌کند. در این بین، برخی مصادیق با حقوق خاص کودکان هم‌پوشانی دارند:
فیلم‌هایی که با ایجاد هیجان‌های کاذب مانع درک صحیح مخاطبان از مضامین و محتوای فیلم‌ها می‌شوند. (بند 9- 4)

فیلم‌هایی که به تبلیغ هر گونه رفتار غیر اخلاقی می‏پردازند یا مروج خشونت هستند یا مصرف موارد مخدر و مشروبات الکلی را توجیه و تبلیغ می‏کنند. (بند 10- 4)

در مورد نمایش نیز مصوبه‌ای به نام «ضوابط نظارت بر نمایش و صدور پروانه» مصوب جلسه 461 مورخ 6/2/1379 شورای عالی انقلاب فرهنگی وجود دارد. مطابق ماده (2) این مصوبه: «کلیه نمایش‌هایی که در تالارهای تئاتر یا تالارها و فضاهای دولتی و غیردولتی به نمایش گذاشته می‌شود و یا به هر نحو در معرض استفاده عمومی قرار می‌گیرد باید دارای پروانه نمایش از وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی باشد.» ماده (3) هم شرایطی را که مرجع صادرکننده پروانه نمایش آنها را مدنظر قرار خواهد داد بیان می‌کند که برخی موارد آن با حقوق کودکان و نوجوانان قابل تطبیق است:
– لزوم عدم اشاعه فساد، فحشاء و اعمال منافی عفت عمومی (بند 6)
– لزوم عدم تشویق، ترغیب و ترویج یا آموزش اعتیادهای مضر و خطرناک… (بند 10)

 

پاسخی بگذارید