داستان برند؛ نتفلیکس ساختارشکن

نتفلیکس در میان بی توجهی غولای میدون تلویزیون و کانالای تلویزیونی پرمخاطب به روشای نوین انتقال اطلاعات و جذب مخاطب رشد کرد و امروز به عنوان تهدیدی واسه تولیدکنندگان سنتی محتوای ویدیویی تبدیل شده؛ طوری که خیلی از کانالای سنتی انتقال محتوا که شناخته شده ترین اونا، کانالای تلویزیونی هستن، از رشد خیره کننده نتفلیکس اعلام نگرانی می کنن.

انقلاب گوشیای هوشمند که با معرفی آیفون در سال ۲۰۰۷ شروع شد، روشای جدیدی واسه انتقال محتوا درست کرد. پیشرفت رو به رشد گوشیای هوشمند در کنار افزایش ظرفیت شبکه های ارتباطی باعث شد نتفلیکس معنی Video On Demand رو با نیازای روز پرورش بده و معنی جدیدی رو به عنوان سرویس استریم ویدیو ارائه کنه.

نتفلیکس واقعا یه شبکه و شرکت پشتیبانی از اجناس رسانه ای و فیلمه که در سال ۱۹۹۸ در آمریکا بنیان گذاری شد. این شرکت الان حدود ۳۷ درصد از کاربران خود رو از آمریکا داره. این شرکت در اولین فاز حرکت خود به سمت رشد، مبادرت به کرایه دی ایشون دی از فیلمای جور واجور کرد. بعد از اون شروع به تولید اجناس و فیلمای جور واجور کرد و در آخر، پای خود رو به کشورای جور واجور باز کرد

براساس آخرین آمارهای ارائه شده، نتفلیکس در بیشتر از ۱۹۰ کشور جهان فعالیت می کنه و در کل موفق شده بیشتر از ۱۰۹.۲۵ میلیون نفر مخاطب رو به خود جلب کنه.

نکته باحال در مورد نتفلیکس اینه که تنها ۵۲.۷۷ میلیون نفر از مخاطبان اونو آمریکاییا تشکیل میدن. تلاش نتفلیکس واسه تولید محتوای اختصاصی مثل سریالای موفق چند فصلی و ادامه دار باعث شده این شرکت به تهدیدی جدی واسه شبکه های تلویزیونی تبدیل شه.

نتفلیکس اکتبر ۲۰۱۷ اعلام کرد واسه تولید نصف محتوای استریم شده در سال ۲۰۱۹ برنامه ریزی کرده؛ از این رو این شرکت تا دوسال دیگه بیشتر از ۵۰ درصد برنامه هاش رو خود تولید می کنه.

برنامه ریزی

نتفلیکس بودجه ای ۸ میلیارد دلاری واسه تولید محتوای اختصاصی در سال ۲۰۱۸ در نظر گرفته که بزرگی این رقم لرزه بر تن بقیه استودیوها و تولیدکنندگان محتوا انداخته.

دلار

سرمایه گذاری ۸ میلیارد دلاری واسه تولید محتوای اختصاصی شدیدا باعث نگرانی تولیدکنندگان محتوای ویدیویی شده؛ چراکه دست و دلبازی این سرویس استریم باعث افزایش بسیار زیاد هزینه های تولید می شه.

سرمایه گذاری

همین ولخرجی نتفلیکس باعث شده تعداد برنامه های اختصاصی تولیدشده به وسیله اون، از ۴ برنامه در سال ۲۰۱۲ به بیشتر از ۱۲۶ برنامه در سال ۲۰۱۶ زیاد شه که رشد ۳۰۰۰ درصدی نشون میده.

نتفلیکس گذشته ای بیشتر از ۲۰ سال داره و از همون روزای ابتدایی تاسی، در سیلیکون ولی مشغول به فعالیت بوده. بیل تیلور نویسنده مجله کسب وکار هاروارد این شرکت رو منبع آموزشی اش واسه یادگیری روش هدف دار، فناوری و فرهنگ سازمانی در کسب وکار می دونه.

اون عقیده داره رهبران و مدیران دیگه شرکتا هم می تونن با نگاه به این شرکت ، نمایی از آینده رقابت در دنیای کسب وکار رو ببینن.

با اینکه بعضی آمارهای سال گذشته نشون دهنده کاهش ثبت اسمای کاربران جدید در نتفلیکس بودن، اگه جایزه اسکاری واسه کارایی کسب وکارها وجود داشت، نتفلیکس خیلی از جایزه های اونو درو می کرد.

این شرکت رو میشه برابر سازمانی تایتانیک یا ارباب حلقه ها دونست. در بخش افزایس سرمایه اونا با سابقه ای در حدود ۲۰ سال، به سهم بازار ۱۶۵ میلیارد دلاری رسیده و بالاتر از دیزنی باسابقه قرار داره.

در بخش تاثیرگذاری فرهنگی اونا حدود ۱۱۲ نامزدی جایزه امی دارن که بیشتر از هر رقیبی در صنعت رسانه س. حریف اونا HBOه که به مدت ۱۷ سال در بالاترین جایگاه این فهرست قرار داشت.

اعتبار مدیریتی نتفلیکس هم به قدریه که تنها یه اسلایدشو ساده از فرهنگ سازمانی و قوانین اونا بیشتر از ۱۸ میلیون بار در اینترنت بازدید می شه.

به هرحال موفقیتای نتلفیکس در مدت فعالیت نشون می دهد که روشای مدیریتی و رقابتی اونا، منبعی آموزشی واسه دیگه فعالان اکوسیستمه.

سرفصل محتوا

  • از تأسیس Pure Software تا Netflix
  • شروع کار نتفلیکس با سرویس اجاره دی ایشون دی از راه پست
  • انقلاب گوشیای هوشمند، شروع سرویس استریم ویدیویی نتفلیکس
  • ترکیب ابرداده با ایده های بزرگ
  • ایده

  • ساختارشکنی
  • روش هدف دار به معنی فرهنگ
  • نتفلیکس چیجوری پول در می آورد؟
  • درآمد روزانه نتفلیکس چقدره؟
  • نتفلیکس واسه محتوا چه مقدار هزینه پرداخت می کنه؟
  • الگوی تجاری نتفلیکس بقاپذیره؟
  • نتفلیکس از شبکه های تلویزیونی بزرگ تر میشه؟

از تأسیس Pure Software تا Netflix

هستینگ در اول به عنوان کارمندی در شرکت Adaptive Technology مشغول به کار بود. در این شرکت هستینگ ابزاری واسه دیباگ کردن نرم افزار پیشرفت داد.

ایشون بعد در سال ۱۹۹۱، شرکت خود رو با نام Pure Software تأسیس کرد که نرم افزارایی واسه پیدا کردن باگ و مشکلات نرم افزاری پیشرفت می داد. رشد خیره کننده Pure Software و نبود تجربه مدیریتی باعث شد هستینگ از هیئت مدیره شرکت درخواست کنه تا کس دیگه ای رو واسه مدیرعاملی و هدایت شرکت انتخاب کنن.

مشکلات

درآمد Pure Software واسه چهار سال متوالی تماشاگر رشد سالیانه دو برابری بود و همین موضوع در کنار بزرگ شدن شرکت، هستینگ رو به صرافت رها کردن مدیریت انداخت.

پس از ترکیب Pure Software با Atria، این دو شرکت در سال ۱۹۹۶ به وسیله Rational Software تصرف شدن. هستینگ از فروش شرکت خود ثروت بسیار زیادی بدست آورد؛ چراکه Rational Software واسه تصرف Pure Atria بیشتر از ۷۰۰ میلیون دلار پرداخت کرده بود.

پس از اینکه Pure Software به زیر پرچم Rational رفت، هستینگ دو سال به تحقیق و مطالعه در مورد مدیریت پرداخت تا در آینده درگیر مشکلاتی که همزمان با رشد شرکت اش تماشاگر اونا بود، نباشه.

در سال ۱۹۹۷، هستینگ به دلیل یه مشکل شخصی به فکر ایجاد سرویسی افتاد که حالا با عنوان نتفلکیس می شناسیم.

هستینگ به دلیل اینکه از یاد برده بود فیلمی که اجاره کرده بود به فروشگاه بازگرداند، ۴۰ دلار جریمه شد و از این رو عزمشو جزم کرد سرویسی جانشین تأسیس کنه که دیگه هیچ کدوم از کاربران به دلیل فراموش کردن برگردوندن فیلم، مجبور به پرداخت جریمه نباشن.

ایده تأسیس نتفلیکس، از باشگاه ورزشی که هستینگ عضو اون بود، بهش الهام شد. هستینگ در این مورد اینجور اعلام نظر کرده:

ورزش

ایده باشگاه ورزشی بسیار باحال بود. اعضا می تونستن با پرداخت ۳۰ تا ۴۰ دلار به صورت ماهیانه، تا هر اندازه که میخوان از خدمات باشگاه استفاده کنن.

مارک رندولف، تنها شریک هستینگ در نتفلیکس هم با تشویق فعالیتای آمازون به این نتیجه رسیده بود که میشه از راه ارسال پستی، سرویس خود رو شروع کنن.

شروع کار نتفلیکس با سرویس اجاره دی ایشون دی از راه پست

با در نظر گرفتن اینکه دستگاه های پخش دی ایشون دی در سال ۱۹۹۷ به بازار آمریکا راه پیدا کرده بود، دو بنیان گذار نتفلیکس به سراغ این دیسکا رفتن. هستینگ پس از فرستان بیشتر از ۲۰۰ بسته پستی شامل دی ایشون دی در بسته بندیای جور واجور، در آخر بسته بندی مطمئنی که امکان فرستادن دی ایشون دی به صورت سالم در اون وجود داشت، پیدا کرد.

هستینگ و رندولف پس از انجام آزمایشای زیاد و پیش بینی هزینه ها، در ۱۴ اکتبر ۱۹۹۸ کار خود رو با ۳۰ کارمند و بیشتر از ۹۲۵ عنوان فیلم شروع کردن. مدل کار و کاسبی نتفلیکس که براساس دیسکای دی ایشون دی بود، مدرن و آینده نگرانه بود؛ اما کمبود و قیمت بالای پخش کننده های دی ایشون دی این شرکت رو با مشکلاتی روبه رو کرده بود.

قیمت

دور اندیشی هستینگ و انتظار چندساله ایشون بعدا نتیجه داد و تعداد مشتریان نتفلیکس زیاد شد. نتفلکس در سپتامبر ۱۹۹۹ مدل عضویت با پرداخت هزینه ماهیانه ۱۶ دلار رو معرفی کرد که با عضویت در اون، امکان اجاره چندین دی ایشون دی تو یه ماه وجود داشت.

البته کاربر نمی تونست همزمان چهار دی ایشون دی رو به صورت آنی در اختیار داشته باشه؛ اما محدودیتی واسه تعداد دی ایشون دیایی که در ماه می تونست در اختیار بگیره، نبود.

بلاک باستر، غول کرایه فیلم در آمریکا، در سال ۱۹۹۹ پیشنهادی ۵۰ میلیون دلاری واسه تصرف نتفلیکس نشون داد؛ اما این پیشنهاد رد شد. نتفلیکس در سال ۲۰۰۲ با عرضه بیشتر از ۵.۵ میلیون سهم وارد تالار بورس شد و سرمایه ای ۸۲ میلیون دلاری از این راه به دست آورد.

نتفلیکس پس از چند سال ضرردهی، در سال ۲۰۰۳ میلادی همزمان با افزایش تعداد کاربرانش به یه میلیون، اولین سوددهی خود رو هم تجربه کرد. این شرکت در سال ۲۰۰۳ سودی ۶.۵ میلیون دلاری به دست آورد.

انقلاب گوشیای هوشمند، شروع سرویس استریم ویدیویی نتفلیکس

نتفلیکس در فوریه ۲۰۰۷ یه میلیاردمین دی ایشون دی خود رو هم واسه کاربرانش فرستاد و اعلام کرد که با ارائه سرویس Video On Demand از هسته اصلی کار و کاسبی خود که همون کرایه دی ایشون دی به صورت پستی بود، فاصله میگیره.

نتفلیکس با تغییر سیاست نشون داد که بسیار هوشمندانه عمل می کنه؛ چراکه این شرکت تغییر رفتار کاربران رو پیش بینی کرده بود. با معرفی گوشیای هوشمند و هم اینکه افزایش دسترسی به اینترنت سریع، نتفلیکس پیش بینی کرده بود که سرویس استریم می تونه موفقیت آینده این شرکت رو تضمین کنه.

براساس آمارهای ارائه شده، اندازه کرایه دی ایشون دیای نتفلیکس از سال ۲۰۰۶ تا ۲۰۱۱ روندی نزولی در پیش گرفته بود.

پس از اینکه نتفلیکس در سال ۲۰۰۷ سرویس استریم خود رو عرضه کرد، مجموعه های تلویزیونی و فیلمای سینمایی که به وسیله این سرویس ارائه می شد، بسیار محدود بود.

اما نتفلیکس در اکتبر ۲۰۰۸ با امضای قراردادی با Starz که یه یه شرکت رسانه ای با داشتن چندین کانال تلویزیونی کابلی و شبکه پخش گسترده س، به محتوای ویدیویی زیادی شامل اجناس سونی و دیزنی رسید.

قرارداد منعقدشده تنها ۲۰ میلیون دلار ارزش داشت. در سال ۲۰۱۰، نتفلیکس واسه به کار گیری اجناس پارامونت، لاینزگیت و مترو گلدوین مایر، قرار جدیدی به ارزش یه میلیارد دلار امضا کرد.

پس از اینکه نتفلیکس سرویس کرایه دی ایشون دی خود رو از سرویس استریمش جدا کرد، انتقادات خیلی از طرف کاربران به این سرویس وارد شد و از این رو نتفلیکس پس از اینکه تعدادی از کاربرانش رو از دست داد دوباره تصمیم به ترکیب این دو سرویس گرفت.

البته نتفلیکس در سال ۲۰۱۲ با ثبت دامنه DVD.com به آرومی سرویس کرایه دی ایشون دی خود رو به سایت جدیدی انتقال داد.

نتفلیکس در کنار افزایش محتوایی که در اختیار کاربرانش قرار داد، راه های دسترسی به سرویس خود رو هم گسترش داد؛ طوری که این شرکت با بستن قرارداد همکاری با تولیدکنندگان سخت افزار و پیشرفت اپلیکیشن واسه تموم پلتفرمای ممکن، دسترسی به نتفلیکس رو از راه تلویزیونای هوشمند، گوشیای هوشمند و تبلتا، ستاپ باکسا و حتی کنسولای بازی ممکن ساخت.

نتفلیکس در ژانویه ۲۰۱۳ اعلام کرد که طی سه ماهه چهارم سال ۲۰۱۲ میلادی، دو میلیون مشترک به سرویس استریم این شرکت پیوسته ان و در نتیجه تعداد مشتریان سرویس استریم نتفلیکس در کل به بیشتر از ۲۹.۴ میلیون رسیده. رشد کاربران نتفلیکس روندی صعودی داره؛ طوری که تعداد کاربران این سرویس براساس آخرین آمارها در حال عبور از ۱۱۰ میلیونه.

ترکیب ابرداده با ایده های بزرگ

نتفلیکس رو میشه یکی از غولای دنیای فناوری نامید که بررسیا، نوآوریای پخش دیجیتال و الگوریتمای اونا، روش مشاهده فیلم و سریال رو در مردم تغییر داده.

دیجیتال

سرویسای این شرکت همیشه در خدمت یه نگاه کامل بودن. اونا به دنبال شکل دادن به اون چه که مردم می بینن بودن. به بیان دیگه چگونگی مشاهده محتوا به وسیله کاربر مورد توجه نبوده و تزریق محتوای مورد نظر هدف پایانی بوده.

این شرکت اطلاعاتی مهم از ۱۲۵ میلیون کاربر خود و عادتای تماشای محتوای ویدیویی به وسیله اونا داره. این اطلاعات از فیلما و سریالایی که کاربران دوست داشته یا نداشتن، مدت زمان مشاهده یه قسمت از یه سریال یا حتی بحث دور و بر اون جمع آوری می شه.

این سیستم قوی داده، یه سیستم اجتماعی غنی ایجاد کرده که فیلما و سریالای دیده شده به وسیله کاربران رو تحت تاثیر قرار میده. در تعریف ساده فیلم و سریال پیشنهاد شده به کاربر، براساس علاقه مندیای قبلی اون وهمچنین آمار علاقه مندی کاربران کل سیستم میشه.

رید هستینگز مدیرعامل الان و موسس نتفلیکس در سال ۲۰۰۵ و وقتی که شرکت تنها ۳.۵ میلیون کاربر داشت در این مورد گفت:

مشکلی که ما در صدد حل کردن اون هستیم، تغییر انتخابای کاربران به نحویه که همیشه جریانی ثابت از محتوای مورد علاقه براشون پخش شه. ما پلتفرمی به اونا عرضه می کنیم تا سلیقه خود رو هم وسیع تر کنن.

مشکلی

این زاویه دید از همون اول نتفلیکس رو هدایت می کرده و نشون دهنده ارزش ایده های بزرگ واسه موفقیت کسب وکارهاه. به بیان دیگه دلیل موفقیت فناوری در نتفلیکس، در خدمت بودن اون واسه تحقق یه روش هدف دار رقابتی بوده.

ساختارشکنی

نتفلیکس رو میشه کتابی منبع در توضیح ساختارشکنی در سیلیکون ولی دونست. یه تازه وارد که منطق کل صنعت فعالیت خود رو عوض کرد.

اما نکته مهم در راه حرکت این شرکت در طول بیست سال گذشته، ساختارشکنیای داخلی در راه تحقق ماموریت شرکت بوده. نتفلیکس با یه ایده به طور کامل ساده شروع به کار کرد.

اونا در همین مدت کوتاه فعالیت، خیلی از استانداردهای پخش فیلم و سریال رو تغییر دادن. از تغییر روند پخش قسمتای سریالا تا چگونگی بررسی و بررسی مخاطبان احتمالی در این چند سال به وسیله نتفلیکس از این رو به اون رو شدن.

این شرکت در هر مرحله از نوآوریای گفته شده، با شک و احتمالات زیاد از بیرون از شرکت و نیاز به بررسیای عمیق از داخل روبرو بوده. درس کاربردی این حرکتا واسه شرکتا و رهبران مشابه اون هستش که هیچ نوآوری و ساختارشکنی رو با بررسی موفقیتای گذشته و علم قبلی خود به کار نگیرید. هر نوآوری نیاز به برنامه ریزی خاص خود داره.

نتفلیکس به مرحله ای از محبوبیت رسیده که امروز با تماشای افراطی سریالا شناخته می شه. این نوع از تماشای افراطی، بین کاربران این سرویس عادی شده و اونا تعداد خیلی از قسمتای سریال دلخواه خود رو پشت سرهم تماشا می کنن.

آمارها نشون میده تماشای افراطی سریال، فرهنگ فیلم و سریال دیدن رو در آمریکا تا حدی تغییر داده؛ درواقع، ۷۰درصد از آمریکاییا (۹۰ درصد از نسل جوون)، با هر بار تماشای سریال در نتفلیکس، به طور میانگین ۵ اپیزود رو تماشا می کنن.

رید هستینگز مدیرعامل و هم بنیان گذار نتفلیکس این نوع از تماشای سریال رو عالی می دونه چون که انعطاف و کنترل رو به کاربر اهدا می کنه. کاربران نتفلیکس، پا رو از تماشای افراطی سریال هم بالاتر گذاشته ان و انگار در تماشا کردن، مسابقه میدن. اونا یه فصل کامل از سریال محبوب خود رو در همون روز عرضه به صورت پشت سرهم تماشا می کنن.

تعداد مخاطبانی که یه فصل کامل از سریال رو پشت سرهم تماشا می کنن، در سه سال گذشته ۲۰ بار زیاد شده. تعداد این کاربران در سال جاری به ۸.۴ میلیون نفر رسید و حتی نتفلیکس، در گزارش خبری گذشته خود از اصطلاح ورزش واسه این عادت استفاده کرد.

آمارهای رفتارای افراطی کاربران، محدود به آمریکا نیس. حالا، نصف کاربران نتفلیکس آمریکایی هستن در حالی که ۵ سال پیش، این آمار ۱۰۰ درصد بود.

روش هدف دار به معنی فرهنگ

بیشتر بررسیای ظهور، رشد و تغییرات ساختاری نتفلیکس، روی روش هدف دار و فناوری این شرکت متمرکز هستن. اما نکته مهم در مورد رید هستیتگز و همکارانش اینه که اونا از همون روزای ابتدایی به همون اندازه که به فناوری و پخش محتوا اهمیت دادن، به مردم و فرهنگ هم توجه داشتن.

در طول سالای فعالیت، نتفلیکس تلاش کرده تا فرهنگ سازمانی و چگونگی اداره شرکت رو هم جهت با اهدافش در سلطه بر بازار بکنه. اونا در همه مراحل از استخدام و تعهد به کارمندان، اراده کردن و اشتراک اطلاعات و حتی قوانین تغطیلات در شرکت، روشای جور واجور رو طراحی و باطراحی کردن. هدف پایانی اتصال اهداف شرکت در بازار با مدیریت محیط کار بوده.

اراده کردن

بیانیه ماموریت این شرکت زبون رک و تیزی داره. این شرکت سال گذشته بیانیه ماموریت و مدیریت خود رو به روز کرد.

این سند، اصول، سیاستا و روشای کاربری شرکت رو با در نظر گرفتن فاکتورهای انسانی مدیریت توضیح میده. نکته قابل توجه در این سند، زیان تیز و قاطعانه اون هستش. به نظر می رسه هیچ کدوم از اصول جاری در شرکتای دیگه در نوشتن متن این بیانیه دید نشده. در اول بیانیه اومده:

خیلی از شرکتا جملاتی واسه توصیف ارزشای شرکت دارن. اما این ارزشای نوشته شده عموما مبهم بوده و فراموش می شن. ارزشای واقعی یه شرکت در ترفیع و اخراج کارمندان نهفتهه.

سوال مهم این که چه کسائی در نتفلیکس ترفیع گرفته و تشویق می شن؟ بیانیه در این مورد میگه:

شما باید اون چه که به نظرتون می رسه و واسه نتفلیکس خوبه عنوان کنین. حتی اگه نظر شما ناراحت کننده باشه بازم باید اونو بگید.

یه فرد موفق در نتفلیکس نسبت به وضعیت موجود انتقاد داره. اون تصمیمات سخت رو بدون ناراحتی اتخاذ می کنه. در آخر این فرد در جستجوی حقیقت از تغییر استقبال می کنه.

نکته حیاتی این بخش واسه شرکتای دیگه اون هستش که واسه خاص بودن و ایجاد تغییر در صنعت، باید رفتار و فرهنگ منحصر به فرد خود رو کشف کنین.

در آخر باید گفت که موفقیت در کسب وکار، اصلا با پیگیری و مطالعه یه شرکت به تنهایی ممکن نیس. نمونه این تغییرات، شکستای بزرگ جنرال الکتریکه که وقتی مدل رویایی کسب وکار بود.

به هرحال نتفلیکس الان با جذب رو به رشد مخاطب و موفقیتای متوالی، به منبعی آموزشی واسه کسب وکارها تبدیل شده و تصمیمای مدیران اون، می تونه راهگشای دیگه فعالان صنعت باشه.

نتفلیکس چیجوری پول در می آورد؟

نتفلیکس پره از مجموعه های تلویزیونی فوق العاده مثل «چیزای عجیب» (Stranger Things) ، «آینه مشکی» (Black Mirror)  و «بی باک» (Daredevil) و به عنوان یه بیننده، شک نداشته باشین کنجکاوین که بدونین نتفلیکس چیجوری می خواد قسمتای بعدی مجموعه های تلویزیونی مورد علاقه تون رو در اختیار شما بذاره. پس تا انتها زومیت رو همراهی کنین.

منبع اصلی درآمد نتفلیکس حق اشتراکیه که به وسیله کاربران پرداخت می شه و مبلغ این حق اشتراک بین ۸ الی ‍۱۴ دلاره. طبق گزارش درآمد نتفلیکس، کل دریافتی این شرکت از حق اشتراک پرداخت شده به وسیله کاربران به ۹۵۰ میلیون دلار در ماه می رسه.

نتفلیکس از کرایه دی ایشون دی هم ۳۰ میلیون در ماه به دست می آورد. سود یا همون درآمد خالص نتفلیکس از این مبالغ دریافتی حدودا به ۴۳ میلیون دلار در ماه می رسه.

در کل، درآمد کسب شده به وسیله نتفلیکس در سال ۲۰۱۶ به ۸.۸۳ میلیارد دلار رسید و این در حالیه که انتظار میره درآمد سال ۲۰۱۷ نتفلیکس به ۱۱ میلیارد دلار برسه. نیاز به یادآوریه که نتفلیکس از پخش تبلیغات در شبکه استریم ویدیویی خود درآمدی کسب نمی کنه.

درآمد روزانه نتفلیکس چقدره؟

درآمد روزانه نتفلیکس ‍۱.۴ میلیون دلار در روزه. نتفلیکس همیشه از ارائه آمار و ارقام دقیق در مورد فعالیتای خود طفره میره؛ اما گزارشای مالی این شرکت نشون میده که نتفلیکس در سه ماهه سوم سال ۲۰۱۷ درآمد خالص ۱۳۰ میلیون دلاری کسب کرده که برابر ۱.۴ میلیون دلار در روزه.

به این موضوع دقت لازم رو به عمل بیارین که این عدد تقریبیه؛ علاوه بر این، براساس درآمد این شرکت در فصول مالی جور واجور، درآمد روزانه این شرکت متغیر میشه. اما میشه با اطمینان گفت که روند کسب درآمد نتفلیکس ادامه داره و این شرکت توقع داره که در سه ماهه بعدی درآمد بیشتری به دست بیاره.

نتفلیکس واسه محتوا چه مقدار هزینه پرداخت می کنه؟

هزینه پرداخت شده به وسیله نتفلیکس به مجموعه تلویزیونی، فیلم و قرارداده های منعقد شده بستگی داره. طبق ادعای نتفلیکس، این شرکت براساس اندازه سود و زیان مبلغی در حدود ۷ الی ۸ میلیارد دلار واسه محتوا هزینه می کنه.

این شرکت هم اینکه باید در چند سال آینده مبلغ ۱۷ میلیارد دلار واسه تعهدات مربوط به محتوا ارائه شده در این شبکه پرداخت کنه.

این مبلغ شامل هزینه های مربوط به امتیاز پخش محتوا در این شبکه و محتوا تولید شده به وسیله نتفلیکسه. نتفلیکس در تولید سریالای تلویزیونی بسیار خوب عمل کرده و سریالای جور واجور هزینه های مختلفی واسه این شرکت داشتن.

مجموعه Get Down از نتفلیکس با بودجه ۱‍۲۰ میلیون دلاری به گرون ترین سریال تلویزیونی تبدیل شده. دو مجموعه تلویزیونی پرطرفدار حال حاضر این شبکه هم بسیار هزینه بر هستن.

هزینه تولید هر قسمت از فصل دوم مجموعه «چیزای عجیب» برابر ۸ میلیون دلاره و این رقم واسه فصل دوم مجموعه «تاج» (The Crown) به ۱۰ میلیون دلار می رسه.

الگوی تجاری نتفلیکس بقاپذیره؟

هنوز مشخص نیس که نتفلیکس می تونه کاری که تا کنون در حال انجامش بوده رو ادامه بده یا خیر؛ اما تا به امروز مدیران و سهام داران نتفلیکس از این الگوی تجاری راضی بودن.

این الگوی تجاری به نتفلیکس کمک کرده است تا خود رو با زمان تطبیق دهد. این شرکت کار خود رو با کرایه دی ایشون دی شروع کرد و ورود زودتر از موعد معمولی اونا به بازار استریم ویدیویی هم موفقیت آمیز بوده.

الان هم نتفلیکس به کرایه دادن دی ایشون دی و دیسکای بلو -ری ادامه میده و این بخش کوچیکی از کار و کاسبی این شرکت رو تشکیل میده.

علاوه بر موارد فوق، نتفلیکس به تناسب شامل خوبی که ارائه می کنه، هزینه دریافتی از کاربران رو هم زیاد می کنه. اولین بار در سال ۲۰۱۴ حق اشتراک استاندارد نتفلیکس از ۸ دلار به ۹ دلار زیاد شد، در سال ۲۰۱۶ هم این مبلغ به ۱۰ دلار رسید و در سال ۲۰۱۷ این مبلغ به ۱۱ دلار رسیده.

اما با وجود گران شدن همیشگی حق اشتراک، تعداد کاربران نتفلیکس به طور منظم زیاد شده که نشون میده (از دید کاربران) به کار گیری سرویس استریم ویدئویی نتفلیکس ارزش این هزینه رو داشته و میشه در آینده هم توقع داشت تا حق اشتراک نتفلیکس زیاد شه.

نتفلیکس از شبکه های تلویزیونی بزرگ تر میشه؟

نظر شما درباره نتفلیکس چیه؟ فکر می کنین این شرکت از شبکه های تلویزیونی هم بزرگ تر میشه؟

منبع: zoomit.ir