دانلود پایان نامه

اینجا فقط تکه های از پایان نامه به صورت رندم (تصادفی) درج می شود که هنگام انتقال از فایل ورد ممکن است باعث به هم ریختگی شود و یا عکس ها ، نمودار ها و جداول درج نشوندبرای دانلود متن کامل پایان نامه ، مقاله ، تحقیق ، پروژه ، پروپوزال ،سمینار مقطع کارشناسی ، ارشد و دکتری در موضوعات مختلف با فرمت ورد می توانید به سایت  40y.ir  مراجعه نمایید.

رشته حقوق همه گرایش ها : عمومی ، جزا و جرم شناسی ، بین الملل،خصوصی…

در این سایت مجموعه بسیار بزرگی از مقالات و پایان نامه ها با منابع و ماخذ کامل درج شده که قسمتی از آنها به صورت رایگان و بقیه برای فروش و دانلود درج شده اند

هر سینما می‌بایست برای نمایش فیلم از شورای بخش خود مجوز بگیرد. این مجوز با شرایط و ضوابط تعیین‌شده و با محدودیت‌های اعلام‌شده توسط شورای صادرکننده مجوز اعطاء می‌شد. اما این رویه از سویی باعث افزایش نمایش قاچاقی فیلم‌ها شد و از سوی دیگر، واگذاری اختیار تام به شوراهای بخش، باعث شد که آنان در بسیاری از موارد، با غرض‌ورزی و میل خود اتخاذ تصمیم نمایند. بنابراین، درسال 1912، هیأت بازبینی فیلم در بریتانیا تشکیل گردید.
در حال حاضر، در مورد نمایش فیلم‌ها بر پرده سینما، علیرغم نظارت قضایی محلی بر سینماها، دادستان عمومی هم می‌تواند برای فیلمی که بر پرده سینما به نمایش درآمده، پیگردی برای موضوعات مستهجن و قبیح را خواستار شود. همان‌طورکه گفته شد، مقامات محلی که برای نمایش فیلم‌ها مجوز صادر می‌کنند، قبل از صدور این مجوز باید جایگاه فیلم را در طبقه‌بندی مشخص کنند که این تشخیص معمولاً با تکیه بر رتبه‌بندی که توسط هیأت طبقه‌بندی فیلم انگلستان اعلام شده است، انجام می‌گیرد. رتبه‌بندی مزبور به صورت مندرج در جدول ذیل است:
جدول 3- 1- رتبه‌بندی فیلم‌ها در انگلستان (از سال 2009 تا کنون)
تعاریف و یادداشت‌ها
نام
علامت
برای همه مناسب است.

عمومی
برای همه مناسب است؛ اما برخی تصاویر ممکن است برای کودکان مناسب نباشد.
با راهنمایی والدین
برای افراد 12 ساله و بالاتر مناسب است (فقط فیلم‌های سینمایی)؛ هم‌چنین افراد زیر 12 سال نیز به همراه یک بزرگتر می‌توانند تماشا کنند.
با همراهی و مشورت بزرگسالان
فقط برای افراد 12 ساله و بالاتر مناسب است.
ــ
فقط برای افراد 15 ساله و بالاتر مناسب است.
ــ
فقط برای افراد 18 ساله و بالاتر مناسب است.
ــ
منحصر به افراد 18 ساله و بالاتر می‌باشد و فقط در سینماهای دارای مجوز و فروشگاه‌های عرضه محصولات مربوط به روابط زناشویی در دسترس است.
انحصاری
لازم به توضیح است از آنجا که فیلم‌های سینمایی توسط هیأت طبقه‌بندی بازبینی شده و برای آنها مجوز نمایش صادر می‌شود، به‌طور طبیعی طبقه‌بندی فوق را رعایت می‌کنند و سینماها هم از ورود افرادی که فیلم اکران‌شده برای آنها مناسب نیست، ممانعت به عمل می‌آورند؛ اما این مسأله در نمایش فیلم‌ها در تلویزیون فقط جنبه ارشادی برای والدین دارد و این نهاد خانواده است که باید با تمهیدات و فراهم کردن سازوکارهای لازم، از کودکان در برابر تماشای فیلم‌های نامناسب جلوگیری کند.
فیلم‌های ویدئویی در انگلستان از لحاظ دارا بودن موضوعات مستهجن و قبیح، در محدودیت با دیگر رسانه‌های این کشور شریک هستند. هیأت طبقه‌بندی فیلم انگلستان بر اساس قانون ضبط ویدئویی 1984، مسئولیت تطابق فیلم‌ها با قانون را بر عهده دارد. با این روش، هیچ فیلم ویدئویی که دارای صحنه‌های جنسی یا خشونت‌آمیز باشد، بدون گرفتن مجوز از هیأت طبقه‌بندی فیلم انگلستان نمی‌تواند به بازار عرضه شود. از سوی دیگر، به فیلم‌های ناقض قانون 1959 مجوز پخش خانگی داده نخواهد شد.
فهرست ارائه‌شده هیأت طبقه‌بندی فیلم انگلستان راجع‌به فیلم‌های ویدئویی تا حدودی با فهرست ارائه‌شده در مورد فیلم‌های سینمایی متفاوت است؛ این طبقه‌بندی عبارت است از:
– UC: عمومی، مناسب برای کودکان
– U: مناسب برای همه
– با راهنمایی والدین: برخی صحنه‌ها ممکن است برای کودکان مناسب نباشد.
– 12: مناسب برای افراد 12 ساله و بالاتر
– 15: مناسب برای افراد 15 ساله و بالاتر
– 18: مناسب برای افراد 18 ساله و بالاتر
– R18: فقط مناسب ارائه محدود از طریق اماکنی خاص که افراد زیر 18 سال اجازه حضور در آنجا را ندارند.
هیأت طبقه‌بندی فیلم انگلستان برای صدور مجوز یک فیلم ویدئویی باید این نکته را مد نظر قرار دهد که آیا کودکان و نوجوانان چنین فیلمی را تماشا خواهندکرد و اگر تماشا کنند، آیا فیلم به واسطه یکی از عناوین پنج‌گانه رفتار مجرمانه، مواد مخدر، رفتار خشونت‌آمیز، حوادث ترسناک و فعالیت‌های جنسی موجب ورود آسیب به کودک یا نوجوان خواهد شد؟ اگر احتمال ورود آسیب به کودک یا نوجوان برود، آن‌گاه هیأت به هنگام رتبه‌بندی فیلم یادشده باید این مسأله را مد نظر قرار دهد. این قضیه نشان می‌دهد که هیأت طبقه‌بندی پیش از آنکه به قانونی یا غیرقانونی بودن یک فیلم توجه کند، باید ملاحظات فوق‌الذکر را در طبقه‌بندی فیلم‌ها نصب‌العین خود قرار دهد.
3- 2- 1- 1-2- آثار عکاسی و تصاویر
چون این گفتار اولین قسمتی است که در آن قصد داریم درباره تصاویر متعارض با حقوق کودکان صحبت کنیم، به‌نظر، بیان مقدمه‌ای در این باب ضروری است. مقدمه‌ای که ابعاد قضیه را از جنبه‌های مختلف از جمله جنبه بین‌المللی آن روشن کند.
یکی از حوزه‌های مهمی که ممکن است محل تلاقی و البته تعارض میان حقوق مالکیت فکری و حقوق کودکان باشد، حوزه حمایت از آثار عکاسی و تصاویر است. همانطور که می‌دانیم یکی از موضوعات حمایت در حقوق مالکیت فکری، موضوع آثار عکاسی می‌باشد، اما باید بدانیم این حمایت در هنگام تعارض با دیگر حقوق چه سرنوشتی پیدا می‌کند. یکی از مسائل رایج در دنیای امروز، به‌ویژه در فضای مجازی، بحث تولید و نمایش عکس‌ها و تصاویر مستهجن و غیراخلاقی است. آنچه اکنون مورد نظر ماست، بخشی از این پدیده است که در دنیا با واژه‌ای به نام هرزه‌نگاری (pornography) کودکان شناخته می‌شود. در این پژوهش تا کنون بارها از واژه هرزه‌نگاری کودکان استفاده کرده‌ایم، اما تا کنون تعریفی از آن ارائه نداده‌ایم.
هرزه‌نگاری کودک از منظر حقوق بین‌الملل و اسناد بین‌المللی تعاریف مختلفی دارد. سازمان بین‌المللی پلیس جنایی (اینترپل) هرزه‌نگاری کودک را به «به نمایش گذاشتن استثمار جنسی کودک با تمرکز بر نمایش اندام جنسی و یا فعالیت جنسی کودک» تعریف کرده است.
پروتکل اختیاری کنوانسیون حقوق کودک در زمینه فروش، فحشاء و هرزه‌نگاری کودکان (2000) که هدف آن در اصل پیشگیری از وقوع جرائم مربوط به هرزه‌نگاری است، «هرگونه نمایش مشارکت جنسی کودک به‌گونه‌ای واقعی یا شبیه‌سازی‌شده و یا نمایش اندام جنسی کودک با اهداف جنسی با هر وسیله‌ای» را مصداق هرزه‌نگاری کودکان دانسته است.
اما کنوانسیون 185 شورای اروپا در زمینه جرائم مجازی بوداپست (2001) در ماده (9) خود، با ارائه تعریف کامل‌تری از این پدیده، هرزه‌نگاری کودک را تصاویر و نمایش هرزه‌نگارانه موارد زیر می‌داند:
«- کودک یا فردی که کودک قلمداد می‌شود، در حال انجام عملی جنسی است؛
– تصاویر واقعی وانمود کند که کودکی در حال انجام عمل صریح و آشکار جنسی است.
– تصاویر و نمایش دیداری شامل اطلاعات ذخیره‌شده رایانه‌ای یا الکترونیکی است.»
البته تعاریف دیگری نیز از این پدیده ارائه شده است، اما چنان‌که ملاحظه می‌شود، وجه مشترک تمامی تعاریف ارائه‌شده، تولید و نمایش تصاویر آشکار عمل جنسی کودکان است. حال با توجه به این مقدمه، می‌خواهیم به وضعیت بحث هرزه‌نگاری کودکان در زمینه‌های مختلف حقیقی و مجازی در قوانین کشورهای مختلف هدف در جای خود بپردازیم که در این راستا، ابتدا در مورد حقوق انگلستان صحبت خواهیم کرد. البته قبل از ادامه سخن باید تأکید کرد که هرزه‌نگاری صرفاً به تصاویر و عکس‌ها و به بیان دیگر به پورنوگرافی دیداری محدود نمی‌شود و اقسام دیگری از جمله پورنوگرافی نوشتاری و شنیداری نیز دارد. اما از آنجا که این موارد در بحث حاضر مصداق ندارد و در جای خود باید بدان پرداخته شود ـ که البته در قسمت تعارض حقوق کودک وحقوق مالکیت ادبی درباره آن بحث شده است ـ، ما فقط به بیان و بررسی پورنوگرافی دیداری (تصاویر و عکس‌ها) می‌پردازیم. ضمناً مطلب دیگری به نام دسترسی کودکان به محتوای هرزه‌نگارانه وجود دارد که در صورت مشاهده مقرراتی در این باره در قوانین کشورها، آن را بیان خواهیم کرد.
همانطور که گفته شد، مسأله سانسور در اکثر اوقات به عنوان حربه‌ای برای محافظت از کودکان به کار گرفته می‌شود. این مسأله در رابطه با مطالبی است که ممکن است کودکان از آنها به‌عنوان وسیله بازی یا آموزشی استفاده نمایند. اما از سوی دیگر، استفاده از کودکان در مواردی که قرار است به‌عنوان آثار عکاسی منتشر شود نیز ممکن است مشمول ضمانت اجراهای محدودکننده حقوق مالکیت فکری باشد. بخش اول از قانون مربوط به شناعت در خصوص کودکان (1960) انگلستان مقرر می‌دارد: «هر فرد که مرتکب عملی با زشتی زیاد با یک کودک یا در حق یک کودک زیر 14 سال شود یا کودکی در این سنین را وادار به انجام چنین عملی با خود یا دیگری کند [مشمول ارتکاب جرم است].»
بخش اول قانون حمایت از کودکان 1978 که کودکان زیر 16 سال را تحت پوشش قرار می‌دهد نیز اعمال زیر را جرم اعلام نموده است:
«الف) گرفتن یک عکس زشت از یک کودک یا اجازه دادن به این کار
ب) توزیع یا نمایش عکس‌های اینچنین زشت
پ) داشتن چنین عکس‌هایی زشت از سوی یک فرد که توسط خود او یا دیگران مورد نظاره قرار گیرد.
ت) انتشار یا فراهم کردن مقدمات انتشار هر نوع آگهی که نشان‌دهنده توزیع یا نمایش چنین عکس‌هایی زشت یا قصد انجام آن از سوی صاحب آگهی است.»
جرم گرفتن عکس منافی عفت، شامل «ساختن» عکس زشت هم می‌شود و واژه ساختن در اینجا شامل کپی کردن از روی علم و آگاهی می‌شود. بنابراین پیاده کردن چنین تصاویری بر روی رایانه یا لوح فشرده و چاپ چنین تصاویری در حکم کپی‌برداری و در نتیجه جرم است. در قانون 1978، عکس به عنصر تشکیل‌دهنده یک فیلم گفته می‌شود. لازم به ذکر است که تعریفی از اصطلاح «زشت» در قانون وجود ندارد. اما آنچه می‌توان از مقررات فوق برداشت کرد این است که زشت به پدیده‌ای اطلاق می‌شود که احساسات مردم عادی را تکان دهد، در آنها تنفر ایجاد کرده و آنها را منقلب نماید. چنین به نظر می‌رسد که یک موضوع زشت باید حاوی صحنه‌هایی از هرزگی یا مسائل آشکار جنسی باشد. به‌عنوان مثال، در سال 2001 شکایتی علیه نمایشگاهی در یک گالری به نام ساتچی در خصوص زشتی عکس‌های نمایشگاه اعلام شد. در این عکس‌ها، پسری در حال ادرار کردن و دختری برهنه در ساحل نمایان بودند. اما ریاست پیگردهای عمومی، عکس‌ها را خالی از عنصر زشتی تشخیص داد، چرا که با توجه به خلاء قانونی و انجام نشدن عمل شنیع با این کودکان، نمی‌توانست تصمیم دیگری بگیرد.
3- 2- 1- 2- در حقوق آمریکا
3- 2- 1- 2- 1- نمایش سینمایی و تلویزیونی فیلم
در ایالات متحده آمریکا، کودکان به وسیله ترکیبی از قوانین دولتی و قواعد صنفی در برابر اثرات نامطلوب و مضر فیلم‌ها حمایت می‌شوند. حاصل جمع حمایت‌های گوناگون، نتیجه تنش و مبارزه به‌منظور تطبیق و حل مجادله بین دو هدف مشروع و در پاره‌ای از اوقات متناقض است: نخست حمایت و رعایت متمم اول قانون اساسی ایالات متحده آمریکا که دولت فدرال را در توانایی هرگونه عمل اضافی سلطه‌گرانه منع می‌کند و دوم توافق جهانی و عمومی سیاست‌گذاران، صاحبان صنعت و سازندگان فیلم‌ها مبنی بر اینکه کودکان باید مورد حمایت قرار گیرند.
3- 2- 1- 2- 1- 1- حمایت از کودکان در برابر نمایش فیلم‌ها در سینماها و تماشاخانه‌ها
در آمریکا، خود صنعت فیلم‌سازی، مقرراتی را برای توزیع و پخش فیلم در تماشاخانه‌ها وضع کرده است. این سیستم به وسیله شرکت بازیگران مرتبط در سه گام اساسی اجراء می‌شود:
در گام نخست، فیلم به اداره طبقه‌بندی و رتبه‌بندی (CARA) انجمن تصاویر متحرک آمریکا (MPAA) به‌منظور رتبه‌بندی از این نظر که هشدارهای احتیاطی را به والدین بدهد، ارسال می‌شود. در گام دوم، اداره طبقه‌بندی مجوزی با اعلام یکی از پنج رتبه زیر را برای فیلم صادر می‌کند:
– G: مناسب برای تمامی مخاطبان؛ تمامی سنین می‌توانند فیلم‌های این رتبه را تماشا کنند. یک فیلم دارای مجوز این رتبه، هیچ کلام سنگین و خارج از نزاکت، برهنگی، صحنه جنسی، خشونت یا هر موضوع دیگری که ممکن است والدین را به واسطه دیده شدن فیلم توسط فرزندانشان بیازارد، در خود ندارد.
– PG: با راهنمایی و همراهی والدین توصیه می‌شود؛ برخی صحنه‌ها ممکن است برای کودکان مناسب نباشد. یک فیلم دارای مجوز این رتبه، به دلیل آن‌که ممکن است حاوی برخی مضامین نه‌چندان مفید برای کودک باشد، باید قبل از تماشا توسط آنان، به وسیله والدین مورد بررسی قرار گیرد.
– PG-13: به شدن برای والدین هشدار دهنده است؛ برخی مضامین برای کودکان زیر 13 سال مناسب نیست. یک فیلم دارای رتبه PG-13 ممکن است در خشونت، برهنگی، مسائل شهوانی و فعالیت‌های مربوط به بزرگسالان یا دیگر موارد، از فیلم‌های رتبه PG فراتر روند.
R: محدود؛ کودکان زیر 17 سال نیازمند مراقبت و مشایعت توسط والدین یا بزرگترها هستند. یک فیلم دارای این رتبه، حاوی فعالیت‌های مخصوص بزرگسالان، خشونت شدید، برهنگی، فعالیت‌های جنسی و سوء مصرف مواد مخدر و دیگر موارد است. کودکان زیر 17 سال مجاز نیستند فیلم‌های رتبه R را بدون مشورت و همراهی والدین تماشا کنند.
NC- 17: افراد 17 ساله و کمتر به‌هیچ وجه مجاز به تماشای این فیلم‌ها نیستند. یک فیلم دارای رتبه NC- 17 الزاماً دارای مضامین قبیح یا هرزه‌نگارانه نیست، اما شدت استفاده از محتوای خشونت‌آمیز و مسائل جنسی و سوء مصرف مواد مخدر در آن به حدی بالاست که ممکن است برخی والدین به هیچ وجه اجازه تماشای آن را به فرزند خود ندهند.
در گام سوم، تماشاخانه یا سینما، فقط فیلم‌هایی را که توسط اداره طبقه‌بندی و رتبه‌بندی مورد ارزیابی و رتبه‌بندی قرار گرفته است را به نمایش در خواهد آورد و برای تماشای هر فیلم، تنها به گروه‌های مجاز برای تماشای آن فیلم بلیط خواهد فروخت.
اعمال این سیاست رتبه‌بندی مشکلات مالی فراوانی را برای صاحبان سینما و تماشاخانه‌ها و تولیدکنندگان فیلم‌ها ایجاد کرده است. این معضل درخصوص فیلم‌های دارای رتبه R و NC- 17 حادتر است؛ چرا که گروه بزرگتری از افراد را از دایره مخاطبان مجاز خارج می‌کند.
اولین مقررات در این باب، توسط ایالت‌ها و شهرداری‌ها بعد از اینکه دادگاه عالی آمریکا اعلام کرد که ایالت‌ها می‌توانند تصاویر متحرک و فیلم‌ها را بدون اینکه ناقض قانون اساسی باشند، سانسور کنند، وضع شد.

3- 2- 1- 2- 1- 2- حمایت از کودکان در برابر نمایش ویدئویی مستقیم
فیلم‌های ویدئویی مستقیم، فیلم‌هایی هستند که بدون نمایش در سینما، مستقیماً در شبکه خانگی به نمایش در می‌آیند و البته توسط صنعت سینما تحت مقررات هستند. یک فیلم ویدئویی می‌تواند توسط انجمن تصاویر متحرک آمریکا مورد رتبه‌بندی قرار گیرد. در عین حال، این فیلم‌ها ممکن است توسط هیأت مشاوران فیلم (FAB) طبقه‌بندی شوند. هیأت مشاوران فیلم تنها نهاد رتبه‌بندی رسمی بعد از انجمن تصاویر متحرک آمریکاست که در مورد ارتقاء کیفیت رفاه و توزیع کودکان و خانواده‌ها در تمام زمینه‌ها از جمله فیلم فعالیت می‌کند. البته معیارهای مورد استفاده توسط هیأت مشاوران و MPAA متفاوت هستند؛ رتبه‌بندی MPAA بر اساس محتوای فیلم و رتبه‌بندی FAB مبتنی بر بلوغ مخاطبان است. رتبه‌بندی FAB دارای شش طبقه به شرح زیر است:
– کودکان: دلالت بر آن دارد که فیلم مناسب کودکان 10 ساله و پایین‌تر است.
– خانواده: دلالت بر آن دارد که فیلم‌ها برای تمامی سنین

 

دیدگاهتان را بنویسید