۴-۴ نشان داده شده نوروپتیید w پلاسمایی تمامی گروه ها در مقایسه با گروه کنترل مصرف سالین افزایش داشته است ولی با توجه جدول ۵-۴ نوروپتیید w کبدی در اکثر گروه ها ( به غیر از سیاه ولیک تمرین) در مقایسه با گروه کنترل مصرف سالین کاهش داشته است. با توجه به درصد تغییرات ، سیاه ولیک برخلاف نوروپتیید w پلاسمایی بر سطح نوروپتیید w کبدی اثر نه داشته است.
۴-۳-۳- یافته های مربوط به کورتیزول پلاسمایی

جدول(۴-۶)، آزمون تحلیل واریانس یک طرفه برای مقایسه کورتیزول پلاسمایی موش های گروه های مختلف تحقیق
متغیر
گروه
میانگین
SD
درصد تغییرات
مقدارF
درجه آزادی
سطح معنی داری
نتیجه
گروه کنترل مصرف سالین
۷۸/۳
۹۳/۱
۱۰۰?
۹۰۷/۲
۵
۰۲۶/۰?
ردِ فرض صفر
گروه تمرین مصرف سالین
۹۹/۳
۶۶/۱
۱۰۵?

گروه کنترل مصرف سرخ ولیک
۰۴/۴
۶۴/۱
۱۰۶?

گروه تمرین مصرف سرخ ولیک
۷۲/۳
۳۶/۱
۹۸?

گروه کنترل مصرف سیاه ولیک
۳۶/۵
۶۴/۲
۱۴۱?

گروه تمرین مصرف سیاه ولیک
۰۱/۷
۵۷/۲
۱۸۵?

با استناد به جدول (۴-۶) و میزان F و سطح معنی داری باتوجه به کوچکتر بودن سطح معنی داری از ۰۵/۰ در آزمون تحلیل واریانس یک طرفه فرض صفر رد می شود. بنابراین بین کورتیزول پلاسمایی موش های صحرایی گروه های تحقیق تفاوت معنی داری وجود دارد (۰۵/۰?P). از این رو آزمون تعقیبی توکی انجام شد.

همانطور که در جدول (۴-۷) ملاحظه می شود، نتایج آزمون تعقیبی توکی نشان می دهد تفاوت معنی داری در کورتیزول پلاسمایی بین گروه کنترل مصرف سالین در مقایسه با گروه تمرین مصرف سیاه ولیک وجود دارد. همچنین تفاوت معنی داری بین گروه تمرین مصرف سرخ ولیک و گروه تمرین مصرف سیاه ولیک نیز وجود دارد. تفاوت معنی داری بین سایر گروها باهم وجود ندارد.
فرضیه سیزدهم: هشت هفته تمرین شدید بر کورتیزول پلاسمایی موش های صحرایی تاثیر معناداری دارد.
فرض صفر(H0): هشت هفته تمرین شدید بر کورتیزول پلاسمایی موش های صحرایی تاثیر معناداری ندارد.
با استناد به جدول (۴-۶) و (۴-۷)، تفاوت معنی داری بین کورتیزول پلاسمایی گروه کنترل (مصرف دارونما) و گروه تمرین شدید (همراه با مصرف دارونما) وجود ندارد و باعث افزایش ۵ درصدی شده است . از این رو فرض صفر را نمی توان رد کرد. بنابراین هشت هفته تمرین شدید بر کورتیزول پلاسمایی موش های صحرایی تاثیر معناداری ندارد (۰۵/۰?P).
فرضیه چهاردهم: مکمل سازی سرخ ولیک بر سطوح کورتیزول پلاسمایی موش های صحرایی تاثیر معنادار دارد.
فرض صفر(H0): مکمل سازی سرخ ولیک بر سطوح کورتیزول پلاسمایی موش های صحرایی تاثیر معنادار ندارد.
با استناد به جدول (۴-۶) و (۴-۷)، تفاوت معنی داری بین کورتیزول پلاسمایی گروه کنترل (مصرف دارونما) و گروه مصرف عصاره سرخ ولیک وجود ندارد. از این رو فرض صفر را نمی توان رد کرد و باعث افزایش ۶ درصدی شده است . بنابراین مصرف عصاره سرخ ولیک بر سطوح کورتیزول پلاسمایی موش های صحرایی تاثیر معنادار ندارد (۰۵/۰?P).
فرضیه پانزدهم: مکمل سازی سیاه ولیک بر سطوح کورتیزول پلاسمایی موش های صحرایی تاثیر معنادار دارد.
فرض صفر(H0): مکمل سازی سیاه ولیک بر سطوح کورتیزول پلاسمایی موش های صحرایی تاثیر معنادار ندارد.
با استناد به جدول (۴-۶) و (۴-۷)، تفاوت معنی داری بین کورتیزول پلاسمایی گروه کنترل (مصرف دارونما) و گروه مصرف عصاره سیاه ولیک وجود ندارد. از این رو فرض صفر را نمی توان رد کرد و باعث افزایش ۴۱ درصدی شده است. بنابراین مصرف عصاره سیاه ولیک بر سطوح کورتیزول پلاسمایی موش های صحرایی تاثیر معنادار ندارد (۰۵/۰?P).
فرضیه شانزدهم: هشت هفته تمرین شدید همراه مکمل سازی سرخ ولیک بر سطوح کورتیزول پلاسمایی موش های صحرایی تاثیر معناداری دارد.
فرض صفر(H0): هشت هفته تمرین شدید همراه مکمل سازی سرخ ولیک بر سطوح کورتیزول پلاسمایی موش های صحرایی تاثیر معناداری ندارد.
با استناد به جدول (۴-۶) و (۴-۷)، تفاوت معنی داری بین کورتیزول پلاسمایی گروه کنترل (مصرف دارونما) و گروه مصرف عصاره سیاه ولیک وجود ندارد و باعث کاهش ۲ درصدی شده است. از این رو فرض صفر را نمی توان رد کرد. بنابراین مصرف عصاره سیاه ولیک بر سطوح کورتیزول پلاسمایی موش های صحرایی تاثیر معنادار ندارد (۰۵/۰?P).
فرضیه هفدهم: هشت هفته تمرین شدید همراه مکمل سازی سیاه ولیک بر سطوح کورتیزول پلاسمایی موش های صحرایی تاثیر معنادار دارد.
فرض صفر(H0): هشت هفته تمرین شدید همراه مکمل سازی سیاه ولیک بر سطوح کورتیزول پلاسمایی موش های صحرایی تاثیر معنادار ندارد.
با استناد به جدول (۴-۶) و (۴-۷) و میزان F و سطح معنی داری در آزمون تحلیل واریانس یک طرفه و نتایج آزمون تعقیبی توکی فرض صفر رد می شود و باعث افزایش ۸۵ درصدی شده است. بنابراین بین سطوح کورتیزول پلاسمایی موش های صحرایی گروه کنترل (مصرف دارونما) و گروه تمرین شدید همراه مصرف عصاره سیاه ولیک تفاوت معنی داری وجود دارد(۰۵/۰?P).
فرضیه هیجدهم: بین اثرات هشت هفته مدالیته های مختلف بر سطوح کورتیزول پلاسمایی موش های صحرایی تفاوت معناداری وجود دارد.
فرض صفر(H0): بین اثرات هشت هفته مدالیته های مختلف بر سطوح کورتیزول پلاسمایی موش های صحرایی تفاوت معناداری وجود ندارد.
با استناد به جدول (۴-۶) و (۴-۷) و میزان F و سطح معنی داری در آزمون تحلیل واریانس یک طرفه و نتایج آزمون تعقیبی توکی فرض صفر رد می شود. بنابراین بین اثرات هشت هفته مدالیته های مختلف بر سطوح کورتیزول پلاسمایی موش های صحرایی تفاوت معناداری وجود دارد (۰۵/۰?P). نتایج آزمون تعقیبی توکی نشان می دهد که تفاوت معنی داری بین گروه تمرین مصرف سرخ ولیک و گروه تمرین مصرف سیاه ولیک وجود دارد. تفاوت معنی داری بین سایر گروها باهم وجود ندارد.

مطلب مشابه :  منبع مقاله درمورد اجرای برنامه، خوشگذرانی، دوره ساسانی، نظریه اعداد

نمودار (۴-۳)، مقایسه سطوح کورتیزول پلاسمایی گروه های تحقیق

همانطور که در نمودار (۴-۳) ملاحظه می گردد، موش های گروه مصرف سیاه ولیک وگروه تمرین همراه مصرف سیاه ولیک دارای بیشترین سطوح کورتیزول پلاسمایی و گروه تمرین همراه مصرف سرخ ولیک دارای کمترین سطوح کورتیزول پلاسمایی در مقایسه با گروه های دیگر بودند. بررسی یافته ها نشان می دهد که گروه سیاه ولیک دارای سطح کورتیزول بالاتری نسبت به بقیه گروه ها است. سطح کورتیزول در گروه سیاه ولیک برعکس گروه تمرین سرخ ولیک بوده است . به نظر می رسد که تمرین توانسته است اثر افزایشی کورتیزول را در سیاه ولیک تقویت می کند .
۴-۳-۴- یافته های مربوط به هورمون تیروئید T4

جدول(۴-۸)، آزمون تحلیل واریانس یک طرفه برای مقایسه هورمون تیروئید T4 موش های گروه های مختلف تحقیق
متغیر
گروه
میانگین
SD
درصد تغییرات
مقدارF
درجه آزادی
سطح معنی داری
نتیجه
گروه کنترل مصرف سالین
۴۳/۷
۵۱/۱
۱۰۰?
۹۱۴/۲
۵
۰۲۶/۰*
ردِ فرض صفر
گروه تمرین مصرف سالین
۰۱/۸
۶۵/۱
۱۰۷?

گروه کنترل مصرف سرخ ولیک
۸۰/۶
۰۷/۲
۹۱?

گروه تمرین مصرف سرخ ولیک
۶۳/۶
۰۴/۳
۸۹?

گروه کنترل مصرف سیاه ولیک
۴۴/۸
۶۰/۱
۱۱۳?

گروه تمرین مصرف سیاه ولیک
۹۷/۹
۹۸/۰
۱۳۴?

با استناد به جدول (۴-۷) و میزان F و سطح معنی داری باتوجه به کوچکتر بودن سطح معنی داری از ۰۵/۰ در آزمون تحلیل واریانس یک طرفه فرض صفر رد می شود. بنابراین بین هورمون تیروئید T4 موش های صحرایی گروه های تحقیق تفاوت معنی داری وجود دارد (۰۵/۰?P). از این رو آزمون تعقیبی توکی انجام شد.

مطلب مشابه :  پایان نامه رایگان با موضوع آفرینندگی، خلاقیت و نوآوری، انعطاف پذیری، ادبیات نمایشی

همانطور که در جدول (۴-۸) ملاحظه می شود، نتایج آزمون تعقیبی توکی نشان می دهد تفاوت معنی داری در هورمون تیروئید T4 بین گروه کنترل مصرف سرخ ولیک در مقایسه با گروه تمرین مصرف سیاه ولیک وجود دارد. همچنین تفاوت معنی داری بین گروه تمرین مصرف سرخ ولیک و گروه تمرین مصرف سیاه ولیک نیز وجود دارد. تفاوت معنی داری بین سایر گروها باهم وجود ندارد.
فرضیه نوزدهم: هشت هفته تمرین شدید بر سطوح هورمون تیروئید T4 موش های صحرایی تاثیر معناداری دارد.
فرض صفر(H0): هشت هفته تمرین شدید بر سطوح هورمون تیروئید T4 موش های صحرایی تاثیر معناداری ندارد.
با استناد به جدول (۴-۷) و جدول (۴-۸) میزان F و سطح معنی داری در آزمون تحلیل واریانس یک طرفه و آزمون تعقیبی توکی تفاوت معنی داری بین سطوح هورمون تیروئید T4 گروه کنترل (مصرف دارونما) و گروه تمرین شدید (همراه با مصرف دارونما) تفاوت معنی داری وجود ندارد و باعث افزایش ۷ درصدی شده است. از این رو فرض صفر را نمی توان رد کرد. بنابراین هشت هفته تمرین شدید بر سطوح هورمون تیروئید T4 موش های صحرایی تاثیر معناداری ندارد (۰۵/۰?P).
فرضیه بیستم: مکمل سازی سرخ ولیک بر سطوح هورمون تیروئید T4 موش های صحرایی تاثیر معنادار دارد.
فرض صفر(H0): مکمل سازی سرخ ولیک بر سطوح هورمون تیروئید T4 موش های صحرایی تاثیر معنادار ندارد.
با استناد به جدول (۴-۷) و جدول (۴-۸) میزان F و سطح معنی داری در آزمون تحلیل واریانس یک طرفه و آزمون تعقیبی توکی تفاوت معنی داری بین سطوح هورمون تیروئید T4 گروه کنترل (مصرف دارونما) و گروه مصرف عصاره سرخ ولیک وجود ندارد و باعث کاهش ۹ درصدی شده است. از این رو فرض صفر را نمی توان رد کرد. بنابراین مصرف عصاره سرخ ولیک بر سطوح هورمون تیروئید T4 موش های صحرایی تاثیر معنادار ندارد (۰۵/۰?P).
فرضیه بیست و یکم: مکمل سازی سیاه ولیک بر سطوح هورمون تیروئید T4 موش های صحرایی تاثیر معنادار دارد.
فرض صفر(H0): مکمل سازی سیاه ولیک بر سطوح هورمون تیروئید T4 موش های صحرایی تاثیر معنادار ندارد.
با استناد به جدول (۴-۷) و جدول (۴-۸) میزان F و سطح معنی داری در آزمون تحلیل واریانس یک طرفه و آزمون تعقیبی توکی فرض صفر نمی توان رد کرد و باعث افزایش ۱۳ درصدی نسبت گروه کنترل (مصرف دارونما) شده است. بنابراین مصرف عصاره سیاه ولیک بر سطوح هورمون تیروئید T4 موش های صحرایی تاثیر معنادار ندارد (۰۵/۰?P).
فرضیه بیست و دوم: هشت هفته تمرین شدید همراه مکمل سازی سرخ ولیک بر سطوح هورمون تیروئید T4 موش های صحرایی تاثیر معنادار دارد.
فرض صفر(H0): هشت هفته تمرین شدید همراه مکمل سازی سرخ ولیک بر سطوح هورمون تیروئید T4 موش های صحرایی تاثیر معنادار ندارد.
با استناد به جدول (۴-۷) و جدول (۴-۸) میزان F و سطح معنی داری در آزمون تحلیل واریانس یک طرفه و آزمون تعقیبی توکی فرض صفر را نمی توان رد کرد. بنابراین بین سطوح هورمون تیروئید T4 موش های صحرایی گروه کنترل (مصرف دارونما) و گروه تمرین شدید همراه مصرف عصاره سرخ ولیک تفاوت معنی داری وجود ندارد و باعث کاهش ۱۱ درصدی هورمون T4 شده است.به نظر می رسد که تمرین توانسته اثر سرخ ولیک را ارتقا بخشد. (۰۵/۰?P).

 
دسته‌ها: No category

دیدگاهتان را بنویسید